Birinci Dünya Savaşı sırasında İngilizler Kuzey Irak'tan Anadolu topraklarına gireceklerdir. Bu yüzden 15 İngiliz diplomat bölgedeki Kürt Aşiretleri ile görüşmeler yapmaktadırlar. Adana'dan başlayıp sırayla sınır boyundaki Kürt aşiretlerle görüşürler. Amaçları kürtlerle anlaşıp serbestçe Anadolu'ya geçmektir. Bu sırada Kürtlerden yanlarında şavaşmalarını istememektedirler. Sadece onlara Mukavemet edilmemesini karşı konulmamasını isterler.

İngiliz Diplomatlar Mardin'e gelerek Maruni papazların rehberliğinde Şemdinli'ye varırlar. Oranın siyasi ve dini gücü olan Şeyh Abdulkadir ile görüşme yaparlar. Şeyde diplomattır. Anlaşmaya varırlar. Karşılığında yüklü miktarlarda altın alınacaktır. Şeyh İngilizlerin gittiği yeri sorar. Onlar da İran'a gideceklerini söylerler. Şeyh Abdulkadir onlara eşlik etmek üzere 50 askerini verir. Ve onları yolcu eder.

Üç ay sonra İngiltere kayıp 15 diplomatını aramak için bir ekip gönderir bölgeye. İz sürerek gelirler. Mardin'e Maruni papazlara ordan da Şeyh Abdulkadir'e gelirler. Şeyh Abdulkadir onlara diplomatların geldiğini anlaştıklarını sonra da yolladığını söyler. İngilizler İran'a doğru giderken Şemdinli'de bir geçitte diplomatlarının öldürülüp oraya gömüldüğünü görürler. Tekrar Şeyh Abdulkadir'e gelirler. O'na neden bunu yaptığını sorarlar. Şeyh Abdulkadir de onlara "siz ne cüretle bizden Osmanlı'ya ihanet etmemizi beklersiniz. bunu isteyenlerin sonu budur" der ve onları huzurdan kovar.

Ben bu olayı çok değerli Basın Tarihçisi Yrd.Doç.Dr Caner Arabacı hocamdan duymuştum. Bu Türk-Kürt kardeşliğine sadece bir örnektir. Bin yıllık kardeşlikte bunun gibi kardeşliği pekiştirici binlerce örnek vardır.

Çanakkale bunlardan bir tanesidir. Orada şehit olanlara bakıldığı zaman Anadolu'nun ve İslam diyarlarının her yerinden şehitler görmek mümkündür. Çanakkale Savaşı'nda İstanbul'dan Van'a, Trabzon'dan Antalya'ya, Ankara'dan Diyarbakır'a, Nizip'ten Şemdinli'ye yüzbinlerce şehit vardır. Hepsi bir arada omuz omuza ölüme gitmişler. Şehadet şerbetini içmişlerdi. Çok uzaklara gitmeye gerek yok diye düşünüyorum. Daha dün Kıbrıs Barış Harekatı sırasında bütün ülke tek yumruk olmuştu. Askerlik şubelerinin önünde kuyruklar oluşmuştu. "Biz de askere gitmek savaşmak isteriz" diye. O gün sadece batı ve iç bölgelerde askerlik şubelerinde kuyruk oluşmadı. Diyarbakır'da Mardin'de Urfa'da Hakkari'de de insanlar askerlik şubelerinde kuyruklara girdiler. Kıbrıs Barış Harekatı'na katılmak istediler.

Aynı şekilde Türkiye Saddam Hüseyin 5000 Kürtü katlettiği sırada herkes onlara kapıları kapamışken kardeşlik görevini yerine getirerek onlara kapılarını açtı. askerimiz son derece yakın ilgi gösterip onlara modern çadır kentler ihdas ettiler. Birer sıcak çorba sıcak yuva verdiler. Bütün ihtiyaçlarını karşıladılar o zor günlerde. ülkelerinde işler normale döndüğünde tekrar gittiler.

Bu topraklarada 1000 yıllık kardeşliği şimdiye kadar kimse bozamadı. Bu günden sonra 3-5 kendini bilmezin gücü bu nacip milleti bölmeye hiç yetmeyecektir. Daha nice bin yıllık kardeşlik duasıyla....